Europa zmienia podejście do surowców krytycznych

Europa bez zagwarantowania sobie dostępu do surowców krytycznych będzie miała problemy w kluczowych nowoczesnych branżach. Konieczne są zmiany w Unii Europejskiej – podkreślił podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego prof. Dominik Kopiński, starszy doradca w zespole gospodarki światowej Polskiego Instytutu Ekonomicznego.

Jak zauważył prof. Dominik Kopiński, starszy doradca w zespole gospodarki światowej Polskiego Instytutu Ekonomicznego, podczas sesji "Surowce krytyczne" w trakcie Europejskiego Kongresu Gospodarczego, materiały krytyczne są obecnie fundamentem bezpieczeństwa, wynika to z ich rosnącego znaczenia i zapotrzebowania na nie.

Jak wskazał, samochód elektryczny to 200 kilogramów metali nieżelaznych, podczas gdy samochód z napędem spalinowym to tylko 60 kilogramów.

Metale nieżelazne coraz większe znaczenie mają w technologiach wojskowych. Na przykład myśliwiec F-35 "zużywa" aż pół tony cennych i rzadkich metali.

To, co jest niebezpiecznego, to fakt, że Europa jest uzależniona od zagranicznych dostawców surowców krytycznych. Prym wiodą m.in. chińskie firmy, ale np. w niobie (pierwiastek charakteryzujący się wysoką odpornością na korozję i wysoką temperaturą topnienia) niemal w stu procentach Unia uzależniona jest od Brazylii, a w borze (półmetal wykorzystywany m.in. w półprzewodnikach) niemal w całości jest on kupowany w Turcji.

Jak mówi Kopiński, uzależnienie się od jednego dostawcy jest groźne.

Jego zdaniem to, że Unia Europejska chce to zmienić, jest dobrym krokiem.

Warto przypomnieć, że 23 maja 2024 r. wszedł w życie europejski akt w sprawie surowców krytycznych (Critical Raw Materials Act - CRMA). Jego celem jest zapewnienie stabilnych, bezpiecznych i zrównoważonych dostaw surowców krytycznych dla przemysłu UE.

Bezpieczny dostęp do surowców krytycznych ma zasadnicze znaczenie dla sektorów strategicznych, w tym czystych technologii energetycznych, przemysłu cyfrowego, obronnego oraz przemysłu lotniczego i kosmicznego.

Unia założyła w nim, że co najmniej 10 proc. rocznego zużycia krajów Wspólnoty ma pochodzić z wydobycia w UE. Co najmniej 40 proc. rocznego zużycia w UE ma pochodzić z przetwarzania w UE; a co najmniej 25 proc. rocznego zużycia w UE ma pochodzić z wewnętrznego recykling.

Z jednego państwa trzeciego ma pochodzić nie więcej niż 65 proc. rocznego zużycia w UE każdego z surowców strategicznych na odpowiednim etapie przetwarzania.