Nowa definicja przemysłu. Polska musi zdecydować o tym, za czym lobbować w UE

Dla Polski unijne plany wcale nie muszą być wyłącznie wyzwaniem. To także szansa na nową definicję przemysłu, a także jego ukształtowanie – przekonuje Sonia Buchholtz, dyrektorka Programu "Gospodarka i Klimat" i dyrektorka ds. fundraisingu w Instytucie Zrównoważonej Gospodarki.

• Unijne inicjatywy przemysłowe, jak Clean Industrial Deal, otwierają przed Polską drogę do przebudowy przemysłu.
• Jednocześnie konieczne byłoby opracowanie spójnej strategii, bo inaczej konstruuje się modele wsparcia dla największych energochłonnych podmiotów, a inaczej pod elektryfikację przemysłu lekkiego.
• W ocenie Soni Buchholtz z Instytutu Zrównoważonej Gospodarki warto, aby Polska była przy stole negocjacyjnym w Brukseli, tylko musi mieć pomysł, o co walczy.

Wysyp inicjatyw Komisji Europejskiej, które mają być odpowiedzią na trudności przemysłu we Wspólnocie, może przyprawić o ból głowy. Tylko w tej kadencji KE przedstawiła Accelerate EU, Clean Industrial Deal (CID) czy Industrial Accelerator Act (IAA). Choć mogą przytłoczyć, to otwierają nowe możliwości wspierania tego sektora, z czego korzystają już niektóre państwa UE.

Co można ugrać w Brukseli

Podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego dr Sonia Buchholtz z Instytutu Zrównoważonej Gospodarki wskazywała, że znów nadarza się okazja, by porozmawiać o elektryfikacji gospodarki. Byłaby to odpowiedź na powracające kryzysy energetyczne, uwypuklające miękkie podbrzusze europejskiej zależności od importowanych paliw kopalnych.

– Intencją tych wszystkich dokumentów jest to, żeby unijne łańcuchy dostaw były konkurencyjne wobec Chin i Stanów Zjednoczonych. W polskim interesie jest, żeby tak się stało – mówiła, tłumacząc, że wystarczy odpowiednio lobbować za uznaniem niektórych branż, surowców – dostępnych w Polsce – za strategiczne i już będzie to sukces. Jednak żeby tak się stało, niezbędne będą strategia i pomysł na to, gdzie kierować wsparcie i jak konstruować przemysł na najbliższe dekady.

Wybór kierunku pozostaje kluczowy

– To pytanie o to, jak ma wyglądać polski przemysł za 10–15 lat. To pytanie np. o to, czy naszą przewagą ma być przemysł energochłonny, którego Europa Zachodnia w dużym stopniu już się pozbyła. Jeśli tak, to wesprzemy małą grupę firm i technologie, które nie są jeszcze dostępne. Z kolei wsparcie przemysłu lekkiego to konieczność elektryfikacji, a tych podmiotów są setki tysięcy, w dodatku niewielkich – nie mają zdolności inwestowania – opisywała.

Ekspertka wyjaśniała, że każda z opcji rodzi różne ryzyka. Dlatego trzeba rozpatrywać to w korelacji z tym, jakie są możliwości energetyki w kraju (dostępność zero- i niskoemisyjnej energii elektrycznej), samych firm, ale i jakie są perspektywy dla poszczególnych technologii.

My nie mamy wspólnej strategii tego, jak ta gospodarka, jak ten przemysł miałby wyglądać. Upraszczając: chodzi o to, żebyśmy wszyscy wiedzieli, do czego zmierzamy. Te unijne ramy mogą być wehikułem do tego, aby zbudować przyszłą strukturę polskiej gospodarki – oceniła Buchholtz.